Monte Athena in Italië aan het einde van de 19e eeuw.
De jurken zijn hooggesloten en ouders streng.
Het huwelijk draait zelden om liefde.
Het goede nieuws: De tournure raakt uit de mode.
Hierdoor kan een nieuwerwetse creatie haar opgang maken: de fiets.
Schone Hippolyta, ons huwelijksuur nadert snel.
Nog vier mooie dagen tot de komst van de nieuwe maan.
Wat duurt het lang voor de oude maan afneemt.
Mijn verlangen wordt ingetoomd
zoals een stiefmoeder een kindsdeel wegteert.
Vier dagen gaan snel over in nachten. Vier nachten droomt men snel voorbij.
Dan zal de maan zich als een zilveren boog aan de hemel spannen
en onze huwelijksnacht aanschouwen.
Gegroet Theseus, onze hertog.
Bedankt, Egeus. Wat breng je voor nieuws?
Ik heb er genoeg van.
Er zijn problemen met mijn kind, mijn dochter Hermia.
Sta op, Demetrius.
Heer, hij heeft toestemming om met haar te trouwen.
Sta op, Lysander.
Hij heeft het hart van mijn kind betoverd.
Jij hebt haar versjes gestuurd en liefdeblijken met haar uitgewisseld.
Jij hebt haar valselijk veroverd en haar aangezet tot stijfkoppigheid.
Als ze nu, in uw bijzijn, zegt niet te willen trouwen met Demetrius,
beroep ik me op het oude Atheense recht.
Dan beslis ik over haar lot.
Zij neemt die edelman tot echtgenoot,
of lijdt de doodstraf,
die naar onze wet in dat geval onmiddellijk voltrokken wordt.
Wat heb je daarop te zeggen, Hermia?
Geef toe, Hermia. En jij Lysander, trek je aanspraak op mijn rechten in.
Jij hebt haar vaders gunst, Demetrius. Laat mij haar gunsten.
Trouw jij maar met hem.
Spot maar, Lysander.
Ja, hij heeft mijn gunst.
Al wat van mij is, verleent mijn gunst aan hem. Zij is van mij.
En al mijn recht op haar vermaak ik aan Demetrius.
Ik ben van even goede afkomst als hij en even rijk. Mijn liefde is groter.
Maar wat nog veel belangrijker is: Zij houdt van mij, Hermia.
Waarom mag ik niet pleiten voor m'n recht?
Demetrius, ik zeg 't in zijn gezicht, maakte Nedars dochter, Helena, het hof.
Hij won haar hart.
Die lieve dame dweept nu met hem.
Ze verafgoodt deze verwerpelijke en trouweloze man.
Dat is mij inderdaad ter ore gekomen.
Ik vraag uw vergiffenis, heer.
Ik weet niet waar ik de kracht en de moed vandaan haal
om mijn gedachten voor u uit te spreken.
Zegt u mij wat het ergste is dat mij kan treffen.
Je zult sterven of vanaf nu elke man afzweren.
Stel dus vast wat je verlangens zijn, Hermia.
Denk aan je jeugd en je temperament.
Als je je vader niet wilt horen, wil je dan wel 't nonnenkleed dragen?
Opgesloten in een kloostergang als kuise non
die de kille, dorre maan toezingt.
Zo wil ik groeien.
Zo wil ik leven en sterven.
Liever dan mijn kuisheid op te geven voor iemand die ik niet respecteer.
Denk er maar over na.
Op de dag waarop de nieuwe maan aanbreekt, zul je of sterven,
of je jawoord geven aan Demetrius, zoals hij wil,
of een gelofte tot kuisheid afleggen op Diana's altaar.
Schone Hermia, zoek toch de kracht u aan te passen aan uw vaders wil.
Kom, Hippolyta.
Kom Demetrius en Egeus.
Ik wil een hartig woordje met jullie spreken.
Wat is er, lief?
Wat zijn je wangen bleek. Hoe zijn die rozen daar zo snel verwelkt?
Wellicht door gebrek aan water, dat ik ze met mijn tranen geven wil.
In elk boek dat ik heb gelezen en in elk verhaal
ging de ware liefde nooit over rozen.
Waar de liefde zelf haar keus bepaalde,
waren oorlog, dood of ziekte de spelbrekers.
Daardoor was de liefde vergankelijk als 'n klank,
vluchtig als een schaduw of een droom
en kortstondig als een bliksemschicht.
Die hemel en aarde blootgeeft en voor iemand 'kijk' kan roepen,
wordt opgeslokt door de duisternis.
Zo snel vervliegt het stralendste geluk.
Luister naar me, Hermia.
Ik heb een tante, een weduwe met wat geld.
Ze beschouwt mij als haar zoon.
Hoe gelukkig zijn sommige mensen toch.
Heel Athene vindt mij even mooi als zij.
Wat baat het mij zolang Demetrius niet wil weten en zien wat iedereen ziet?
Liefde kijkt niet met het oog maar met het hart. Daarom wordt Cupido blind afgebeeld.
Dag, schone Helena. Waar ga je heen?
Noem je mij schoon?
Neem je schoon maar terug. Demetrius houdt van jouw schoonheid.
Gelukkige schoonheid.
Ziekte is besmettelijk. Was charme dat ook maar.
Ik ging niet weg voor ik jouw charme had gevat.
Leer me je houding en de wijze waarop je Demetrius' hart hebt veroverd.
Z'n liefde is geen fout van mij. - Je schoonheid wel.
Was dat mijn fout maar.
Troost je.
Hij zal mij niet meer zien.
Lysander en ik vluchten hiervandaan.
Helena, wij zullen je ons plan onthullen.
Morgennacht, als Phoebe zichzelf aanschouwt in het water,
als vluchtende minnaars vrij spel hebben,
sluipen wij weg door de poort.
Dan zeggen wij Athene vaarwel en gaan op zoek naar nieuw gezelschap.
Vaarwel, speelkameraad. Zul je voor ons bidden?
Veel geluk met Demetrius.
Houd woord, Lysander. - Zeker, Hermia.
Vaarwel, Helena. Ik hoop dat je Demetrius zult bekoren.
Wat een wrok. Wat een hel.
Toneelwedstrijd voor de inwoners van Monte Athena
ter ere van de bruiloft van hertog Theseus.
Geldprijs voor de winnaars.
Waar is mijn man, die dromer?
Is iedereen er? - Hier, Pieter.
Je moet ze man voor man oproepen.
Hier is de lijst met geschikte kandidaten
voor het stuk voor de hertog.
Vertel eerst waar 't stuk over handelt en lees vervolgens de namen op.
Het heet: Het droevigste blijspel en de wrede dood van Pyramus en Thisbe.
Een heel goed stuk en vrolijk ook.
Pieter Spie, roep nu de spelers maar op. Van het lijstje.
Heren...
Naar achteren.
Geef antwoord als ik je naam roep.
Niek Spoel, de wever. - Present.
Welke rol speel ik? - Jij speelt de rol van Pyramus.
Is Pyramus een minnaar of een tiran?
Een minnaar die zich nobel uit liefde doodsteekt.
Dat zal heel wat tranen kosten.
Mijn klagende stormvloed zal het publiek tot vele tranen roeren.
Ik zal smartklanken uit mijn mond laten vloeien.
Ga verder. Maar ik speel liever de tiran.
Ik zou Hercules subliem spelen of een rol waarin ik alles verscheur.
Razende rotsen en rillende trillingen
zullen gevangenisdeuren doen openbreken.
En Phibbus' kar
straalt van ver.
Niets kan het dwaze lot verstoren.
Zeer verheven.
Pyramus dus.
Frans Pieper, de blaasbalgsmid? - Hier, Pieter Spie.
Voor jou de rol van Thisbe.
Is Thisbe een dolende ridder? - Zij is de geliefde van Pyramus.
Ik wil geen vrouw spelen. Ik krijg 'n baard.
Laat mij ook Thisbe spelen. Ik zal een klein stemmet je opzetten.
Thisbe, Thisbe? Pyramus, mijn geliefde.
Thisbe, liefje en lieve dame.
Jij speelt Pyramus.
Pieper, jij speelt Thisbe.
Rob Ielemans, de kleermaker? - Hier.
Schuif, de meubelmaker, jij speelt de leeuw.
Zo zijn de rollen juist verdeeld.
Is de tekst opgetekend? Ik ben een trage pupil.
Je hoeft alleen maar te brullen.
Laat mij de leeuw ook spelen.
Ik zal brullen naar ieders wens.
De hertog zal zeggen: Laat hem wederom brullen.
Jij zou zo hard brullen dat de hertogin van angst zou trillen.
Dat zou reden zijn om ons te laten hangen.
Als ik de dames zo zou laten schrikken zou dat zeker gebeuren
maar ik zal zo brullen dat het klinkt als een zuigduif.
Ik zal zo brullen dat het klinkt als een nachtegaal.
Alleen de rol van Pyramus is jou toebedeeld.
Pyramus is een vriendelijk man.
De keurigste man die je, je voor kunt stellen. Een echte heer.
En daarom moet juist jij Pyramus spelen.
Ik zal het proberen.
Iedereen heeft nu een rol.
We repeteren morgenavond in het bos bij het paleis, buiten de stad.
Als we hier repeteren, onthullen we te veel van onze bezigheden.
Laat me niet in de steek.
Ik zal verschijnen.
We zullen onfatsoenlijk en onverschrokken repeteren.
We zullen het uiterste vergen. We maken het perfect.
Adieu.
Voor Demetrius voor Hermia bezweek, zwoer hij trouw aan mij alleen.
Maar nu hij voor haar in vuur en vlam staat, zijn z'n beloftes weggevaagd.
Als ik hem van Hermia's vlucht vertel,
dan zal hij haar zeker volgen tot in het bos.
Wat nu, geest. Waar ga je heen?
Over bergen en dalen, door struiken en bosjes
door parken en perken, door water en vuur. Ik kom overal.
Sneller dan de maanbol doet.
Ik dien de elfenkoningin door dauw te strooien op de elfenring.
Als je vorm en bouw mij niet bedreigen,
ben jij die gemene plaaggeest. Robin Goeiegerd.
Jij jaagt alle maagden van 't dorp schrik aan.
Jij ontvet de melk en verstoort het karnen voor de huisvrouw, is 't niet?
Je hebt gelijk. Ik ben die vrolijke nachtzwerver.
Ik ben de nar die Oberon lachen laat
door een dik, vet paard toe te hinniken als een merrieveulen.
En soms...
Vaarwel, sullige geest. Het is tijd voor mijn vertrek.
De koningin en al haar elfen komen naderbij.
De koning gaat vanavond feestvieren.
Houd de koningin bij hem vandaan.
Want Oberon is verbolgen, vertoornd en onhandelbaar.
In slecht maanlicht, trotse Titania. - Jaloerse Oberon.
Elfen, kom. Ik heb hem en zijn bed afgezworen.
Wacht, lichtzinnige. Ben ik niet je heer?
En ik jouw dame?
Waarom ben je gekomen vanuit de verste steppe van India?
Om je struise amazone, je gelaarsde minnares en geliefde strijdster
met Theseus te zien trouwen en hun bed te zegenen met voorspoed?
Schaam je je niet mij Hippolyta te verwijten terwijl jij Theseus begeert?
Verzinsels van de jaloezie.
Steeds als wij elkaar ontmoeten sinds de zomer
op heuvel, in dal, woud of weide, bij bron of beek
heb jij met jouw gebral ons plezier verstoord.
Daarom heeft de wind vergeefs gefloten
en uit wraak uit de zee giftige dampen opgezogen,
die op het land elke klaterende stroom hebben doen overstromen.
En deze overvloed aan kwaad komt voort uit ons geruzie, ons getwist.
Wij zijn de bron en het voorbeeld. - Zet het dan recht.
Het ligt aan jou. Waarom drijft Titania haar Oberon tot boosheid?
Ik wil slechts een wisselkind als edelknaap voor mij.
Rustig. Dit hele elfenland kan het kind nog niet van mij kopen.
Zijn moeder was een volgelinge van mijn orde.
In de kruidige avondlucht in India hebben zij en ik vaak zitten praten.
Dan zat ze naast mij op Neptunus' gele zand
en zagen wij de kooplui langs ons varen.
Wij lachten als de zeilen dikbuikig opbolden door de speelse wind.
Maar omdat zij sterfelijk was, werd zijn geboorte haar fataal.
Vanwege haar voed ik haar jongen op
en vanwege haar sta ik hem niet af.
Hoe lang blijf je in dit woud? - Wellicht tot Theseus' trouwdag.
Als je geduldig met ons mee wilt dansen op ons maanverlichte feest,
kom dan maar mee. - Geef mij die jongen. Dan kom ik.
Niet voor heel uw rijk. Elfen, kom. We gaan schelden als ik langer blijf.
Ga maar. Je kunt pas weg als ik je gestraft heb voor deze belediging.
Mijn brave Puck, kom hier.
Je weet nog wel dat ik ooit op een klif zat
en een meermin op een dolfijn zo prachtig hoorde zingen,
dat de ruwe zee bedaarde.
Toen zag ik, jij zag 't niet, Cupido vliegen tussen kille maan en aarde.
Hij richtte zijn wapen en zijn liefdesschacht verliet zijn boog.
Ik keek waar Cupido's pijl neerkwam.
Hij trof een melkwit bloempje in het westen dat purper werd door de wond.
Bezorg mij die bloem.
Het sap op een slapend ooglid maakt elke man of vrouw
gek van verliefdheid op het eerste wezen dat men ontwakend ziet.
Haal die plant en wees terug voor de leviathan een mijl zwemt.
In driekwart uur ga ik rond de aarde.
Als ik dat sap eenmaal heb,
wacht ik tot Titania vast slaapt.
Dan druppel ik het vocht in haar ogen.
En op het eerste wat ze ziet als ze ontwaakt,
zal zij al haar liefde richten.
En voor ik de betovering verbreek, zorg ik dat ze mij die jongen geeft.
Ik hou niet van je, dus achtervolg mij niet.
Waar zijn Lysander en Hermia? Jij zei dat ze in dit bos waren.
Ik sta hier wild in de wildernis omdat ik Hermia niet zie.
Ga toch weg. En achtervolg me niet langer.
Moedig ik je soms aan? Spreek ik soms mooie woorden?
Ik maak 't toch overduidelijk dat ik je niet bemin en nooit beminnen zal?
Juist daarom hou ik steeds meer van je.
Ik ben je hondje. Hoe harder je me slaat, hoe meer ik voor je kruip.
Behandel me als hondje. Trap me, sla me, verwaarloos me,
maar sta me toe je te volgen.
Kan ik om minder vragen dan dat je me als hond behandelt?
Lok mijn haat niet te veel uit. Ik ben nu al ziek als ik je zie.
En ik ben ziek als ik jou niet zie.
Je legt je bescheidenheid er nu wel verdacht dik bovenop.
Je verlaat de stad en geeft je over aan iemand die niet van je houdt.
Bovendien is er de verleiding van de nacht en dit verlaten oord,
die je de rijkdom van je maagdelijkheid toevertrouwt.
Jouw deugdzaamheid is mijn waarborg.
Daarom is het geen nacht als ik jou zie.
Daarom is het nu geen nacht en is dit oord ook niet verlaten,
want jij bent voor mij de hele wereld.
Ik ren 't bos in, ik verberg me en ik laat jou aan de wilde beesten over.
Het wildste beest heeft nog geen hart als jij. Het loopt toch anders.
Apollo vlucht en Daphne jaagt. De duif jaagt op de griffoen.
Ik wil niks meer horen. Laat me gaan.
Als je me volgt, doe ik je wat aan. - Waar 't ook is, je doet me iets aan.
Foei, Demetrius. Jouw foute gedrag maakt mijn geslacht te schande.
Wij kunnen niet voor de liefde vechten zoals mannen dat doen.
Wij zijn er om het hofte worden gemaakt, niet om zelf hofte maken.
Ik volg je, tot de hel 'n hemel wordt.
Tot de hand die ik bemin mij doodt.
Het ga je goed.
Voor hij dit woud kan ontvluchten, ontloop jij hem en begeert hij jou.
Heb je de bloem?
Ik weet een plek waar de wilde tijm bloeit
en waar sleutelbloemen en viooltjes staan
onder een overhang van zoete muskusrozen en egelantier.
Daar zoekt Titania soms 's nachts haar rust in
't groen door zang en dans in slaap gesust.
Daar werpt de slang zijn bonte vel zo wijd dat het een elf omhullen kan.
Ik druppel het sap in haar ogen en vul haar slaap met nachtmerries.
Neem ook wat en doorzoek dit woud.
Een Atheense dame begeert een jongen die haar veracht.
Bestrijk zijn ogen dan wanneer het eerste wat hij ziet die dame is.
Je herkent hem aan zijn Atheense kledij.
Wees terug voor de haan kraait. - Vrees niet. U kunt op mij rekenen.
Zing mij in slaap. Gaan jullie aan het werk en laat mij rusten.
Weg van hier, het is volbracht.
Eentje houdt, opzij, de wacht.
Sla jij straks je ogen op dan kijk je jouw ware liefde aan.
Heb hem lief en begeer hem.
Al is het 'n lynx, beer of hermelijn, een luipaard of een everzwijn.
In jouw ogen zal het de ware liefde zijn.
Ontwaak als er een lelijk monster verschijnt.
Liefje, het lopen heeft je vermoeid.
En eerlijk gezegd ben ik de weg kwijt.
Laten we rusten en wachten tot de dag weer aanbreekt.
Dat is goed.
Zoek een plek om te rusten, ik ga daar op die heuvel liggen.
We delen het kussen: één hart, één bed, twee boezems en één belofte.
Doe mij een plezier en vlij je ginder neer. Niet zo dichtbij.
Kijk naar mijn onschuld.
Ik bedoel, laat mijn hart binnen, zodat we samen één hart hebben.
Twee harten verbonden door een eed van trouw.
Weiger mij geen slaapplaats aan je zijde.
Als ik daar lig, lieg ik niet.
Je praat in mooie woorden.
Niet doen, lieve vriend.
Liefde en hoffelijkheid komen niet zo dichtbij.
Net als bescheidenheid.
Afstand is gepast voor een deugdzame vrijgezel en een meisje.
Bewaar de afstand nog wat langer. Welterusten, lieve vriend.
Jouw liefde zal niet veranderen zolang je leeft.
Amen, een mooi gebed. Mag 't leven stoppen als ik je verlaat.
Hier is mijn bed.
Slaap, geef haar al uw rust.
Een deel van die wens wens ik jou toe.
Ik heb 't bos doorzocht, maar geen Athener vond ik in wiens ogen
ik de liefdeskracht van deze bloem kon uitproberen.
Nacht en stilte.
Maar wie is dat?
Hij draagt een Atheens gewaad.
Dit moet 'm zijn, waar mijn meester over sprak.
En daar slaapt het meisje op de vochtige, vuile grond.
Lief kind.
Ze durft niet te liggen naast dat liefdeloze stuk verdriet.
Al dit toverkruid giet ik op je ogen uit.
Als je ontwaakt, verliefde, zullen je ogen geen slaap meer kennen.
Ontwaak als ik weg ben. Ik moet nu naar Oberon.
Ga weg, laat me met rust. - Laat me niet in het donker achter.
Blijf hier, ik waarschuw je. Ik ga alleen.
Ik ben buiten adem na deze wilde rit.
Hoe meer ik smeek, hoe lelijker ik word.
Hermia is gelukkig, waar ze ook is. Haar ogen stralen van schoonheid.
Hoe komt 't dat haar ogen zo schitteren? Niet door zoute tranen.
Daar worden mijn ogen vaker in gewassen dan de hare.
Ik ben zo lelijk als een beer.
Zelfs beesten vluchten uit angst voor me weg.
Dood of slapend? Als je nog leeft, word dan wakker.
Voor jou ren ik door het vuur.
Waar is Demetrius? Alleen die naam al vraagt erom te worden vermoord.
Zeg zoiets niet, Lysander.
En als hij van jouw Hermia houdt, wat dan nog?
Hermia houdt van jou, wees blij. - Blij met Hermia?
Welnee, ik heb juist spijt van al die tijd met haar.
Niet Hermia maar Helena heb ik lief.
Wie wil er niet een raaf ruilen voor een duif?
Waarom word ik nu bespot? Waar heb ik dit aan verdiend?
Is 't niet genoeg, jongeman, dat ik nooit een lieve blik
van Demetrius waard zal zijn? Je bespot mijn zwakheid.
Vaarwel.
Maar weet wel dat ik je nobeler had ingeschat.
Ze heeft Hermia niet gezien.
Blijf slapen, Hermia, en kom me nooit meer achterna.
Op Helena richt zich al mijn liefdeskracht.
Ik zal haar ridder zijn.
Mijn hemel, wat een enge droom.
Kijk Lysander, ik tril van angst.
Dit is 'n goeie, mooie plek voor onze repetitie.
Dit groene stuk is ons toneel. De kleedkamer achter de meidoornhaag.
We spelen het alsof de hertog hoogstpersoonlijk zit te kijken.
Pieter Spie? - Wat is er, Spoel?
Er zitten dingen in deze komedie van Pyramus en Thisbe
die men niet zal accepteren. Pyramus moet zichzelf neersteken.
Dat kunnen de dames niet aan. - Nodeloze angst.
Laten we 't moorden maar schrappen.
Geen denken aan. Ik heb dé oplossing.
Schrijf me een proloog waarin staat dat onze zwaarden geen kwaad doen.
Dat Pyramus niet echt gedood wordt.
En schrijf ook maar dat ik niet Pyramus ben, maar Spoel de wever.
Dat zal hun angst wegnemen. - Goed, die proloog komt er
in drie- en viervoeten.
Maak er allemaal viervoeters van. - Maar we hebben nog twee problemen.
Hoe komen we aan maanlicht als Pyramus en Thisbe elkaar ontmoeten?
Is er 'n maan als we ons stuk spelen? - Een kalender.
Kijk in de almanak, zoek bij maneschijn.
De maan komt dan inderdaad te voorschijn.
We laten een luik openstaan van het vertrek waarin we spelen.
Dan schijnt de maan door het venster naar binnen.
Dan het volgende: we hebben een muur nodig.
Volgens 't verhaal spraken Pyramus en Thisbe door een gat in de muur.
Je kunt nooit 'n muur laten opkomen. - Wat vind jij, Spoel?
Eén van ons moet de muur uitbeelden.
Hij moet wat gips of pleisterwerk op zich smeren als een echte muur.
Laat 'm zijn vingers zo houden.
Door dit gat kunnen Pyramus en Thisbe dan fluisteren.
Dat lukt nooit. - Als 't lukt, komt alles goed.
Pyramus, ben je uitgesproken? Ga dan die struik in.
Thisbe, naar voren.
Linkervoet voorwaarts en dan terug. Pyramus, spreek.
Wat voor 'n lapzwansen zijn dit zo dicht bij de elfenkoningin?
Tekst? - Thisbe.
Als de zoute bloemengeur... - Zoete, zoete.
Als de zoete bloemengeur ruikt je adem, liefste Thisbe.
Hoor, een stem. Blijf even hier, totdat ik weldra weer verschijn.
Een vreemde Pyramus, geweldig.
Ben ik nu? - Ja, natuurlijk.
Hij gaat kijken wat 't was en komt dan weer terug.
Stralende Pyramus...
Als een lelie zo wit...
Als ik schoonheid bezat...
Ik zie je bij 't graf van Ninny. - Van Ninus.
Maar dat mag je nog niet zeggen. Dat komt als antwoord op Pyramus.
Je zegt alles in één keer op, met teken en al. Pyramus, op.
Jouw teken was 'nooit vermoeid'. - Als ik schoonheid bezat...
Als ik schoonheid bezat zou ik van jou zijn.
Monsterlijk, vlucht meesters. - Het spookt hier.
Spoel, je bent veranderd. Wat zie ik op je hoofd?
Wat je ziet? Je eigen ezelskop, misschien?
God zij met je, Spoel. Je bent getransformeerd.
Waarom rennen ze weg?
Het is 'n streek van ze om me voor paal te laten staan.
Ze willen me bang maken.
Maar ik ben hier niet weg te slaan, wat ze ook verzinnen.
Ik ga zingen. Dan horen ze dat ik niet bang ben.
de merel, zwart als roet zijn snavel bruin en geel
de vink kwettert in 't rond de mees zeurt te veel
Wie is de engel die mij wekt van mijn bloemenbed?
de vink, spreeuw en leeuwerik de koekoek met zijn ene lied
wiens liedje menig man verstaat maar antwoorden doet hij niet
Zing nog eens, mooie sterveling. Mijn oren zijn verguld door je geluid.
Mijn ogen betoverd door je lichaam en de kracht van je deugden.
Ze dwingen mij bij de eerste aanblik te zeggen en plechtig te beloven
dat ik van je hou.
Daar heeft u toch geen reden voor, dame?
Maar eerlijk gezegd zien we rede en liefde weinig samen tegenwoordig.
Soms ben ik erg spitsvondig.
Je bent even wijs als mooi.
Dat is wel wat overdreven.
Als ik nu ga, heb ik de wijsheid voor mijn leven.
Probeer niet uit dit bos te gaan.
Je blijft hier, al staat 't je niet aan.
Ik geef je elfjes die voor je zullen zorgen.
Uit de diepte duiken zij juwelen voor je op.
En zij zullen zingen als je op een bloemenbed ligt te rusten.
Ik zal je van je aardse last bevrijden.
Als een geest zul je door het luchtruim glijden.
Erwtenbloesem, Spinrag?
Hier ben ik. - Ik ook.
Stof je, Mosterdzaad? - Ik ook.
Waar zullen we heen gaan?
Wees vriendelijk en beleefd voor deze heer.
Huppel voor hem uit en dans voor zijn ogen.
Geef hem abrikozen en moerbeien, blauwe druiven, vijgen en bramen.
Knik naar hem en verzorg hem goed.
Ik vraag u van harte om vergeving. Wat was uw naam, hoogheid?
Spinrag.
Ik hoop u beter te leren kennen, Spinrag,
als ik in m'n vinger snijd. Uw naam, alstublieft?
Mosterdzaad. - Uw geduld is mij bekend.
Uw verwanten hebben mij vaak tranen ontlokt.
Ook u zou ik graag beter leren kennen.
Heil, sterveling.
Zou Titania al wakker zijn? En waar viel haar blik als eerste op?
Daarvan is zij nu liefdesziek.
Dag, gekke geest. Hoe verloopt in dit spookbos ons nachtelijk plan?
Mijn meesteres is verliefd op een monsterlijke man.
Het plan werkt beter dan ik had kunnen bedenken.
Heb je de Athener het liefdessap toegediend?
Hij lag te slapen, moeilijk was 't niet.
Hou je gedeisd. - Nu ben ik woedend.
Maar Je geeft me ook alle reden om te tieren.
Heb je Lysander in z'n slaap gedood? Drenk je dan in bloed, dood mij ook.
Dit is dezelfde Athener.
Dit is dezelfde vrouw, maar niet dezelfde man.
De zon was nog niet zo trouw aan de dag als hij aan mij.
Is hij weggeslopen toen ik sliep? Waar is hij?
Geef hem terug, Demetrius.
Zijn lijk geef ik liever aan de honden.
Jij, hond. Lafbek.
Mijn meisjesgeduld raakt op.
Heb je hem in zijn slaap vermoord? Je hebt de moed van een worm.
Je richt je woede toch niet op mij? Ik ben 't niet die hem vermoordde.
Hij leeft, zover ik weet. - Zeg me dan dat hij het goed maakt.
Als ik dat doe, wat krijg ik daar dan voor terug?
Dan laat ik je voor altijd met rust.
Ik snap niets van haar gedrag.
Het is beter dat ik hier wacht.
Je hebt je vergist en de liefdesdrank aan een trouwe minnaar gegeven.
Ga nu, sneller dan de wind, en zoek tot je Helena van Athene vindt.
Breng haar hierheen met een list. Ik zal hem opnieuw betoveren.
Kijk mij gaan. Sneller dan de pijl van een Tartaar.
De maan pinkt een traantje weg.
Als zij huilt, huilt elk bloempje.
Treurend om de gedwongen kuisheid.
Breng hem naar mijn prieel.
Snoer mijn lief de mond en breng hem zachtjes mee.
Bloem van rode kleur, schiet een pijl van Cupido
in allebei zijn ogen. Als zijn liefste dan passeert,
laat haar dan glanzen als Venus in de nacht.
Als je ontwaakt, en ze is nabij, smeek haar dan om genezing.
Koning van de elfen, Helena is hier.
De jongen van mijn fout smeekt om haar liefde.
Zullen we naar hun klucht kijken?
Wat een volk, die stervelingen.
Waarom denk je dat ik je bespot? Spot gaat nooit gepaard met tranen.
Als ik zweer, doe ik dat met tranen. Daaruit blijkt mijn oprechtheid.
Hoe kun je dit aanzien voor smaad terwijl 't enkel trouw verraadt?
Je wordt steeds sluwer.
Trouw door trouw gedood. Je bent Hermia trouw, is zij er niet meer?
Weeg eed tegen eed, het weegt niets.
Ik was niet wijs toen, bij die eed. - Nog niet, nu je haar vergeet.
Demetrius houdt van haar, niet van jou.
Helena, godin.
Volmaakte, goddelijke nimf.
Je ogen zijn zo prachtig. Daarbij verbleekt kristal.
Je mond is zo rijp. Je lippen vragen als kersen om een zoen.
Helena. - Hoon en hel.
Jullie keren je tegen mij voor je eigen vermaak.
Laat zien dat je me haat, maar drijf niet ook nog samen de spot met mij.
Dat is niet waar.
Waarom liet je mij zomaar alleen? - Mijn liefde dwong mij elders heen.
Welke liefde dwingt je van m'n zijde? - Lysanders liefde kwam tussenbeide.
Waarom volg je me? Snap je niet dat ik je uit haat verliet?
Het kan niet waar zijn wat je zegt.
Kijk, zij hoort ook bij het complot.
Beledigende Hermia, ondankbaar als ze is.
Span je met hen samen om mij zo vreselijk te bespotten?
Alle geheimen die wij deelden, de beloftes en de vele uren samen.
De tijd zo gehaat dat we niet samen waren.
Ben je dat alles vergeten?
Maak jij die liefde stuk om met hen je vriendin te bespotten?
Dat is geen vriendschap. Alle vrouwen mogen je dat verwijten.
Al word alleen ik getroffen.
Ik snap niet waar dit over gaat.
Jawel, zet een verdrietig gezicht op. Grimas maar achter mijn rug om.
Als je nog iets aardigs in je had zou je niet zo op me pikken.
Vaarwel, het is deels mijn eigen schuld.
Door dood of vertrek snel hersteld.
Helena, ik hou van je, zowaar ik leef.
Geweldig. - Meer dan hij ooit zal kunnen.
Maak je geen grap, Lysander? - Jawel, en jij ook.
Ben ik niet Hermia, even mooi als altijd?
Verliet je me dan in ernst? - En nooit wilde ik je weerzien.
Wees ervan overtuigd dat ik je haat en hou van Helena.
Arme ik.
Valsspeler.
Stuk onkruid.
Liefdesdief.
Kwam je in de nacht en stal het hart van mijn lief?
Mooi is dit. Heb je dan geen schroom, geen greintje vrouwelijke schaamte?
Wil je me soms horen vloeken en tieren?
Je bent een namaakvrouw, een marionet.
Een marionet? Hoezo?
Zo gaat dus jouw spelletje.
Je hebt het verschil tussen ons postuur gebruikt.
Met haar figuur, haar lange figuur, met haar lengte veroverde ze hem.
Je bent hoog in z'n achting gestegen omdat ik zo'n kleine dwerg ben.
Hoe klein ben ik, opgedirkte meipaal? Zeg op.
Hoe klein ben ik?
Maar ik ben niet zo klein, dat mijn nagels niet bij je ogen kunnen.
Ik smeek jullie, laat haar mij niet kwetsen.
U moet niet denken dat ik haar aankan omdat ze iets kleiner is dan ik.
Wees niet verbitterd, laat mij rustig naar Athene teruggaan.
Ik val jullie niet meer lastig. Kijk hoe simpel en mal ik ben.
Schiet op en ga. Wat houdt je tegen? - Ik moet een dwaas hart achterlaten.
Wat? Bij Lysander? - Bij Demetrius.
Wees niet bang, Helena. Ze doet niks. - Zo is 't. Al ben jij in haar buurt.
Op school was ze al een heks. Ook al is ze klein, ze is vals.
Klein? Niets dan klein en dwerg.
Laten jullie dat zomaar allemaal toe? Laat me bij haar.
Ga weg, jij dwerg.
Jij hinderlijk stuk knoopkruid.
Jij kraal, beukennoot.
Mij houdt ze niet vast.
Durf mij nu te volgen. We zullen zien wie er meer recht heeft op Helena.
Volgen? Nee, we gaan tegelijkertijd.
Jij, mevrouw. Om jou is dit alles begonnen.
Nee, niet weggaan.
Ik vertrouw je niet, en je gezelschap bevalt me niet.
Jij slaat sneller, moet ik erkennen. Ik heb langere benen om te rennen.
Ik ben verbaasd en weet niet wat ik moet zeggen.
Dit komt nog allemaal door jouw nalatigheid.
Of heb je het met opzet gedaan?
Geloof me, schaduwkoning. Ik had 't mis.
Ik zou hem toch herkennen aan de Atheense kleding die hij aanhad?
Je ziet dat de minnaars willen strijden.
Maak het daarom spoedig donker, bedek de sterren met gitzwarte nevel.
En zorg zo dat deze vurige rivalen elkaar niet tegenkomen.
Pers dan dit kruid uit in Lysanders ogen.
Terwijl jij dat doet, smeek ik mijn koningin om haar Indiase jongen.
Dan zal ik het monster uit haar betoverde oog verdrijven
en zal alles weer vredig zijn.
Op en neer, op en neer. Ik jaag ze op en neer.
Ik ben overal gevreesd. De kobold jaagt ze op en neer.
Daar komt er een.
Waar ben je, trotse Demetrius? - Ik ben hier, schurk. Waar ben jij?
Ik zal weldra bij je zijn.
Lysander, laat je horen.
Wegloper. Lafaard. Hou je je schuil?
Kom, hazenhart. Kom, sul kind. - Waar ben je?
Volg mijn stem en toon dat je een man bent.
Die schurk is rapper dan mij. Ik volg snel, maar sneller is hij.
En nu ben ik in duister, ruw gebied geraakt, waar ik zal rusten.
Kom snel, tedere dag.
Maak voort. Hier ben ik.
Je spot met mij. En dat berouwt je als ik je ooit bij daglicht zie.
Je doet maar.
Uitputting dwingt me mij neer te vlijen op dit koude bed.
Verwacht mij als de dag weer aanbreekt.
Nog nooit was ik zo moe of zo vertwijfeld.
Ik kan niet verdergaan, niet verder kruipen.
Hier zal ik rusten tot de dag weer aanbreekt.
Moge de hemel Lysander bijstaan als 't komt tot strijd.
O, trage nacht. Lange, lakse nacht.
Beperk toch uw uren.
Laat het oosten gloren opdat ik kan terugkeren naar Athene.
Weg van al wat mijn gezelschap verafschuwt.
Slaap, die soms mijn zorgen wegneemt.
Laat mij een moment verlost zijn van mijn eigen gezelschap.
Vlij je neder op dit bed van bloemen,
terwijl ik jouw lieflijke wangen streel
en rozen plaats op je hoofd zo zacht als zijde
en je mooie, lange oren kus, mijn bron van vreugd.
Ik moet naar de barbier. Mijn gezicht is tamelijk behaard.
En een fijnbesnaarde ezel als ik weerstaat geen kietelend haar.
Wil je wat muziek horen, mijn liefste?
Of zeg mij wat je wenst te eten.
Ik honger naar een bak droogvoer. Goeie, droge haver doet mij plezier.
En wat hooi zou ik zeker begeren.
Goed, zoet hooi is onovertroffen.
Laat je volk mij niet storen. Ik kan niet langer vechten tegen de slaap.
Slaap en ik zal je in mijn armen wiegen.
Feeën, verdwijn en keer niet snel weer terug.
Zo omarmt de winde teder de kamperfoelie.
Zo verstrengelt de vrouwelijke klimop zich met de schorsige olm.
Ik aanbid je. Ik ben gek van liefde.
Slaap maar zacht, op de grond. Dan besprenkel ik...
Jouw oog met een remedie, mijn jonge minnaar.
Als je ontwaakt, raak je verrukt bij de aanblik van je eerste geliefde.
Jacob vindt zijn ware Jacoba. Alles komt terecht.
De man krijgt zijn merrie terug. Eind goed, al goed.
Welkom, Robin. Aanschouw deze zoete aanblik.
Bijna betreur ik haar liefdeswaanzin.
Ik zal de gehate smet uit haar oog doen verdwijnen.
Word zoals je eerder was. Zie zoals je eerder zag.
Ontwaak, Titania. Mijn lieve koningin.
Oberon, ik had 'n heel vreemd visioen. In mijn droom heb ik een ezel bemind.
Daar rust je geliefde.
Hoe heeft dit kunnen geschieden?
Wees stil.
Luister, elfenkoning. Ik hoor het zingen van de leeuwerik.
Dan zullen wij in alle stilte achter de schaduw van de nacht aan gaan.
Wij moeten ons haasten en sneller zijn dan de dolende maan.
Vertel mij, terwijl wij ons reppen hoe het kan dat ik deze nacht
tussen de stervelingen op de grond heb doorgebracht?
Wij zullen richting bergtop gaan,
waar het geluid van de honden en hun echo zal weerklinken.
Zij zijn van Spartaanse komaf en hun koppen worden vervolmaakt...
met oren.
Aanschouw, wie zijn die schone nimfen?
Dat is mijn dochter die daar rust. En daar rust Lysander.
En Demetrius en Helena. Helena van Nedar.
Wat brengt hen hier samen?
Ze zijn in alle vroegte opgestaan om de meipaal te aanschouwen.
Goedemorgen, mijn vrienden. Sint Valentijn is al lang voorbij.
Is de paartijd nu pas aangebroken?
Sta op.
Jullie zijn rivalen. Vanwaar deze harmonie?
Waar zijn haat en jaloezie gebleven, dat tegenstanders zij aan zij liggen?
Wat ik u kan zeggen, nauwelijks uit de slaap ontwaakt,
is dat ik mij herinner dat ik hier met Hermia ben gekomen.
Wij zijn Athene en het Atheense recht ontvlucht...
Genoeg. U heeft genoeg gehoord. Ik eis dat hij gestraft wordt.
Zij wilden ertussenuit gaan. Zij wilden ons beroven, Demetrius.
Jij van je vrouw en mij van mijn woord dat zij jouw vrouw zou worden.
Mijn heer. Een onbekende, maar zekere kracht
heeft mijn liefde voor Hermia doen smelten.
Mijn trouw en deugdzaamheid
en mijn bewonderde oog
behoren nu Helena toe.
Geliefden, het lot is jullie goed gezind.
Egeus, ik zal tegen je wens ingaan.
Weldra zullen deze geliefden in de echt verbonden worden.
Kom, wij keren terug naar Athene.
Dit zal gevierd worden.
Kom, Hippolyta.
Zeg het me als het mijn beurt is. Dan zal ik zeggen: O, schone Pyramus.
Pieter Spie?
Pieper? Tuit de ketellapper? Ielemans?
Ze zijn weggeslopen en hebben mij laten rusten.
Ik heb een vreemd visioen gehad.
Ik heb een droom gehad
die alle verstand te boven gaat.
Slechts een dwaas zal trachten deze droom te verklaren.
Ik dacht dat ik...
Dat kan geen mens vertellen.
Ik dacht dat ik...
Ik dacht dat ik een...
Alleen een volslagen idioot zou zeggen wat ik dacht te zijn.
Het oog kan niet horen, het oor kan niet zien, de hand kan niet proeven,
de tong kan niet voelen en het hart kan niet verhalen
wat mijn droom was.
Pieter Spie moet een ballade schrijven over deze droom.
Het zal heten: Spoels...
Droom. Want er is geen touw aan vast te knopen.
En ik zal hem aan het eind van het stuk ten gehore brengen.
Wellicht kan ik het beter zingen wanneer zij sterft.
Is Spoel al thuis?
Er is niks van hem vernomen. Hij is ongetwijfeld verdwenen.
Als hij niet terugkeert, kan het stuk onmogelijk doorgang vinden.
Lieden, de hertog komt zojuist uit de kerk.
Er zijn meer huwelijken gesloten.
Als alles doorgang had gevonden, waren wij nu welgesteld geweest.
Die arme Spoel verspilt een zesstuiverstuk per dag.
De hertog had hem stellig zesstuiver gegeven om Pyramus te spelen.
Een zesstuiverstuk of niets.
Waar zijn mijn makkers?
Waar zijn mijn vrinden?
Wat een vrolijk uur.
Ik kan verhalen over wonderen, maar vraag niet wat.
Vertel. - Ik zal zwijgen.
Ik kan alleen meedelen dat de hertog heeft gedineerd.
Pak je spullen en bestudeer je rol.
Zorg voor schoon goed voor Thisbe. En laat de leeuw z'n nagels behouden.
Want 't publiek wil klauwen aanschouwen.
Als het u behaagt.
Dit lijkt klein en onbeduidend.
Als bergen die in de verte verworden tot wolken.
Ik heb Demetrius. Als een juweel van mij alleen. En toch ook niet van mij.
Een vreemd iets waar de geliefden over reden.
Eerder vreemd dan waar.
Ik geloof niet in oude fabels en sprookjes.
Geliefden en dwazen met hun verhitte brein en rijke fantasie
bevatten meer dan koele rede ooit kan behelzen.
De verbeelding is zo sterk, dat bij 'n klein teken van vreugde
de brenger van die vreugde wordt bedacht.
Maar hun verhalen zijn zo eender en ze zijn allen zo anders.
Dat getuigt van meer dan fantasiegestalten.
Maar het blijft vreemd en wonderlijk.
Laat vreugde en dagen vol liefde jullie harten begeleiden.
En het uwe. Uw leven, uw tafel en uw bed.
Welke maskerade en welke dans kunnen we doen
om de lange uren die ons scheiden van onze bedrust te verdrijven?
Waar is de meester der vermaak? - Hier, heer.
Is er geen stuk om de lange uren door te komen?
Hier is een lijst van wat u kunt verwachten.
De slag met de Centauren, vertolkt door een eunuch met harp.
Dat lijkt me niet.
De beschonken Bacchanten die Thracië's zanger verscheuren.
Dat speelde al toen ik als overwinnaar terugkeerde uit Thebe.
De negen Muzen die rouwen om de dood van de verpoverde Wijsheid.
Een kritische satire. Niet echt gepast voor een huwelijksviering.
Het langdradige korte stuk van Pyramus en Thisbe.
Een tragisch blijspel.
Vrolijk en tragisch?
Langdradig en kort? Als heet ijs en wonderlijke sneeuw.
Wie zijn de spelers?
Vaklieden uit Athene. Onbekend met geestelijke arbeid.
Zij hebben hun maagdelijke brein geteisterd ter ere van dit huwelijk.
Laat maar zien. - Nee, heer.
Ik heb het aanschouwd en het is niets. - Ik wil het zien.
Ons stuk heeft de voorkeur gekregen.
Wat voortkomt uit eenvoud en plicht, zal ons behagen.
Maneschijn. Voor door het venster.
De proloog is klaar om aan te vangen.
Begin.
In dit korte spel speel ik,
genaamd Tom Tuit, een muur.
Een muur met een gat daarin. Of beter gezegd, een spleet.
Waardoor de geliefden...
Pyramus en Thisbe.
Pyramus en Thisbe vaak in het geheim fluisteren.
En aldus is de spleet, van links naar rechts waardoor de bange geliefden
fluisteren.
Mooie woorden van haar en leem. - Ik ken geen muur die slimmer is.
Pyramus komt nabij. Stilte.
O, grimmige nacht.
O, inktzwarte nacht.
O, nacht die verschijnt als daglicht verdwijnt.
Ach, nacht. Ach, ach, ach.
Ik vrees dat Thisbe haar belofte is vergeten.
O, muur. Zoete, prachtige muur die het land van onze vaders scheidt.
O, muur. Zoete, prachtige muur.
Laat me een blik werpen door je spleet.
Dank u, vriendelijk muur. Moge Zeus u belonen.
Wat ziet mijn oog? Geen Thisbe.
O, valse muur die mij geen gelukzaligheid toont.
Vervloekt zijn uw stenen vanwege uw bedrog.
Straks scheldt de muur nog terug.
Nee, sire. 'Uw bedrog' is het teken voor Thisbe.
Zij moet nu opkomen en dan bespied ik haar door de muur.
Let maar op. Zo zal het geschieden.
Daar komt zij.
O, muur. Vaak hebt u mij horen weeklagen,
omdat u de schone Pyramus van mij gescheiden houdt.
Mijn kersenrode lippen hebben vaak uw stenen beroerd.
Uw stenen van leem verweven met haar.
Ik zie een stem. Zal ik door de spleet Thisbe's gezicht kunnen horen?
U bent mijn geliefde. Denk ik.
Denk wat u wilt. Ik ben uw geliefde. Trouw als Limander.
En ik als Helena, tot het lot mij haalt.
Kus me door de spleet in deze akelige muur.
Ik kus het gat en niet uw lippen.
Ik zie u bij Tinus' graf. - Ninus' graf.
Ninus' graf. En kom gezwind.
Dood of levend, ik kom zo snel ik kan.
Ik heb mijn rol als muur volbracht.
En daarmee kan de muur verdwijnen.
Er komen twee edele dieren op. Een man en een leeuw.
Dames, wier frêle hart vol is van vrees
voor de kleine, monsterlijke muis die over vloeren kruipt.
U rilt en beeft wellicht van angst
nu een woeste leeuw hier woedend brult.
Weet dat ik, Schuif de meubelmaker, een leeuw ben, geen leeuwin.
Want kwam ik hier als echte leeuw,
stond mijn leven op het spel.
Maneschijn.
Ik speel de maan wel.
Deze lantaarn doet zich voor als de maan.
En ik ben het mannetje in de maan. Naar het schijnt.
Dus deze lantaarn is de maan en ik ben het mannetje in de maan.
Deze struik is mijn struik.
En deze hond is mijn hond.
Stil. Daar is Thisbe.
Waar is mijn geliefde?
Goed gebruld, Leeuw. - Goed gerend, Thisbe.
Goed geschenen, Maan. - En dan verschijnt Pyramus.
Zoete Maan, ik dank u voor uw zonnestralen.
Ik dank u dat u zo helder schijnt.
Want in uw genadige, gouden stralen kan ik weldra Thisbe aanschouwen.
Maar wacht. O, gruwel.
Aanschouw. Ach, heer.
Welk akelig lot heeft zich hier voltrokken?
Ogen, ziet u dit? Hoe kan dit zijn?
O, kuikentje. Ach, lieveling.
Uw goede mantel besmeurd met bloed.
Furie, kom naderbij.
Lotsbestemming, kom toch snel.
Verbreek de band en draad.
Breng dit tot een spoedig eind.
Natuur, waarom hebt gij de leeuw gemaakt?
Die akelige leeuw heeft mijn lief verzonden.
Verslonden.
Zij is... nee.
Zij wás de mooiste die ooit leefde, liefhad, liefkoosde, en luchtte...
Lachte. - En lachte in vreugde.
Tranen, wel op. Zwaard, doorboor de borst van Pyramus.
De linkerkant, daar waar het hart huist.
En zo zal ik sterven.
Sterven.
Nu ben ik dood. Nu ben ik vrij.
Mijn ziel zweeft door de lucht.
Tong, word blind. Maan, verdwijn.
Sterf.
Slaapt gij, mijn lief?
Zijt gij dood, hartendief?
Pyramus, sta op. Spreek. Beëindig dit stille zwijgen.
Dood. Dood.
Een steen moet uw warme ogen bedekken.
Uw prachtige bleke lippen, uw kersenrode neus
en lichte wangen zijn verdwenen.
Zijn ogen waren fris als look.
Zusters, kom gedrieën met handen zo bleek als melk.
Doordrenk ze met bloed,
want door uw hand werd zijn zijden band verbroken.
Tong, zwijg.
Kom, trouw zwaard.
Kling, doorboor mijn borst.
Vaarwel, mijn vrienden. Dit is Thisbe's eind.
Maneschijn en Leeuw kunnen de doden begraven.
En Muur.
Nee, de muur tussen het land van onze vaders is neergehaald.
Kan de epiloog u nog behagen? Of heeft u liever een maskerdans?
Laat de epiloog maar achterwege. Uw stuk behoeft geen excuus.
Als alle spelers dood zijn, treft niemand enig verwijt.
Als alle spelers dood zijn... - Treft niemand enig verwijt.
We zijn aangenaam heengezonden.
Twaalf uren hebben geslagen.
Geliefden, naar bed. De elfentijd breekt aan.
Tot de dageraad weer aanbreekt, dolen de elfen door dit huis.
We zweven bij het bruidsbed langs om onze zegen te geven,
zodat het daar verwekte kroost een leven vol geluk zal kennen.
De drie paren zijn verzekerd van een liefdevol bestaan.
En elk vertrek in dit paleis zal in rust en vrede voortbestaan.
En de heer des huizes is gezegend met een onbekommerd leven.
Sluip weg. Blijf niet achter bij het aanbreken van de dageraad.
Als u aanstoot nam aan ons schimmenspel, bedenk dan dit ter compensatie:
U was in diepe sluimering toen dit beeld aan u voorbijging.
Dit lichte en luchtige verhaal ontsprong slechts uit een droom.
Lieden, treur maar niet. Want alles zal goed komen.
Tenzij gij Puck een leugenaar noemt.
Een goedenacht, u allen.
Geef me uw hand, als wij als vrienden scheiden.
En Robin zorgt voor een goed slot.